بدرود ای عزیز

صبر بسیار بباید پدر پیر فلک را
تا دگر مادر گیتی چو تو فرزند بزاید

«و رفت تا لب هیچ/ و پشت حوصله نورها دراز كشید/ و هیچ فكر نكرد/ كه ما میان پریشانی تلفظ درها/ برای خوردن یك سیب/ چه قدر تنها ماندیم»